همین روزای خوبی که،می دونم بهترین روزاس...

بیا وقتی برای عشق،هورا میکشد احساس،
به روی اجتماع بغض حسرت،گاز اشک آور بیندازیم،
بیا با خود بیندیشیم،
اگر یک روز تمام جاده های عشق را بستند...
اگر یکسال،چندین فصل برف بی کسی بارید...
اگر یک روز نرگس در کنار چشمه غیبش زد،
اگر یک شب شقایق مرد،تکلیف دل ما چیست؟
...و من احساس سرخی می کنم چندیست...
و من از چند شبنم پیش در خوابم،نزول عشق را دیدم...
چرا بعضی برای عشق دلهاشان نمیلرزد؟
چرا بعضی نمی دانند،که این دنیا،
به تار موی یک عاشق نمی ارزد؟
چرا بعضی تمام فکرشان ذکر است،
و در آن ذکر هم "یاد خدا" خالی است...
و گویی میوه ی اخلاصشان کال است...
چرا شغل شریف و رایج این عصر رجالی است؟
چرا در اقتصاد راکد این مکاره بازاران،صداقت نیست؟دلالی است؟..

پی نوشت:لیلی تمام قدمهایش را شمرد...
بی صبرانه تک تک لحظه ها را پشت سر گذاشت...
بوی بهشت از سمت خانه ی تو بلند بود...
از اتوبوس که پیاده شد...درست رو بروی خانه ات...
ایستاد و سلام کرد...

پی نوشت2:مهم نیست که اینجا،چقدر از مرکز بهارستان دورتره،و یا صبحها چقدر زودتر باید بیدار شم تا به موقع برسم...بهشت من حوالی همینجاست...اینجا بودن،به سختی های بدتر از این هم می ارزه...اینجا،همون جاییه که،مجنون به عشقش رسید...
پی نوشت3:بشر،آیینه دار بی ثباتی است،وگرنه دانش توحید ذاتی است...

پی نوشت4:دوست قدیمی،ممنون میشم اگه با اسم خودت کامنت بزاری،اگرچه کاملا مشخصه که کی هستی،چون تنها کسی هستی که در کل عمرم،با این لحن باهام صحبت کرده.

زیر درخت آرزو......